Bovenop de ‘Pottensteiner Himmelsleiter’, daar kijk je nu uit over een prachtig landschap. Hoewel het eerder stormachtig was op het moment dat we net helemaal boven stonden (25,5mtr boven de grond om precies te zijn). Toch was het alweer een mooi momentje, omdat we weer even dichter bij jou waren. Grappig om te bedenken dat Hanne er met knikkende knieën stond (iets met hoogtes en trappen met gaatjes) en dat jij deze toren zonder problemen had veroverd! Maar dat je tegelijk ook de eerste had geweest om m’n hand vast te houden in het afdalen. Geniet van het prachtige uitzicht, Joppe!❤️